Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΩΤΕΡΟΥ Ή ΤΟΥ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ

Η ΟΡΘΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΩΤΕΡΟΥ Ή ΤΟΥ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ  

Ένα είναι σίγουρο, πως όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας, αισθανθήκαμε ανώτεροι ή κατώτεροι ή και τα δύο. Είναι ένα αδυσώπητο τρενάκι ιλλιγιώδους ταχύτητας, με κατεύθυνση πάνω ή κάτω, αφήνοντάς μας ανίκανους να κάνουμε παύση και να σκεφτούμε έστω και για μια στιγμή, πού πάμε και γιατί.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η έννοια του επιπέδου, έχει χτιστεί πάνω στην σε όλους μας γνωστή και μη εξαιρετέα, σύγκριση. Συγκριτικά με κάποιον ή με κάτι, τοποθετούμε τον εαυτό μας εκεί που αντιλαμβανόμαστε πως ανήκει. Δεν εξετάζω ακόμα αν είναι ορθό ή όχι, απλώς παραθέτω την πραγματικότητα μιας κατάστασης, που ακόμα καλά κρατεί στις κοινωνίες των ανθρώπων.

Έχουμε φτιάξει λοιπόν μια κλίμακα μέσα μας, ας πούμε για χάρην ευκολίας από 1-100 κι ο καθένας μας έχει βάλει στην κορυφή αυτό που θεωρεί το πιο σημαντικό απ' όλα, αλλά και το πιο θελκτικό, διότι η απόκτηση του μας δίνει την αίσθηση της επιτυχίας. Ο κάθε άνθρωπος, μιας και είναι μοναδικός, έχει τα δικά του κριτήρια για το τι είναι σημαντικό και τι όχι, για το τι αξίζει να μπει στο εκατό και τι στο ένα. 

Αυτό από μόνο του κάνει την κλίμακα να τρίζει. Καμία αντικειμενικότητα δεν εντοπίζεται λοιπόν στην σύγκριση. Όλα είναι υποκειμενικά. Άρα είναι ξεκάθαρο, πως η έννοια του επιπέδου έχει σχηματιστεί μόνο σε σχέση με το τι έχει σημαντικό ο καθένας μας μέσα στο μυαλό του. Και δεν είναι αυτό το λάθος, μιας που τα λέμε, αλλά το παράδοξο του να βαφτίζουμε το υποκειμενικό, αντικειμενικά σωστό, επειδή κάτι - οτιδήποτε κι αν είναι αυτό -  το κάνουν οι περισσότεροι, άρα είναι και το σωστό-επιτυχημένο-αποδεκτό. Θα έλεγα ότι είναι ένας από τους πιο οδυνηρούς τρόπους να βάλει κάποιος ταμπέλα, διότι οι ταμπέλες κάποια στιγμή πέφτουν και κόβουν κεφάλια. Αυτός που πονάει πάντα, είναι αυτός που την κουβαλάει. 

Μερικά παραδείγματα:

• Πέρασε το παιδί της αδελφής μου στο πανεπιστήμιο, άρα το δικό μου αν δεν φτάσει αυτό τον πήχη είναι... (βάλε νούμερο από 1-100).
• Ο θείος μου άνοιξε επιχείρηση ενώ εγώ είμαι υπάλληλος, αρά είμαι... (βάλε νούμερο).
• Ο συνάδελφός μου είναι πιο αγαπητός απ' όλους στην δουλειά ή πήρε προαγωγή ενώ εγώ όχι, άρα είμαι... (βάλε νούμερο).
• Η φίλη μου είναι πιο όμορφη από εμένα και την κοιτάνε όλοι ενώ εγώ όχι, άρα είμαι... (βάλε νούμερο).
• Ο τάδε έχει περισσότερα χρήματα και είναι εισοδηματίας ενώ εγώ δουλεύω για έναν βασικό μισθό, άρα είμαι... (βάλε νούμερο).
• Ο φίλος μου έχει αυτοκίνητο ενώ εγώ ακόμα παίρνω λεωφορείο, άρα είμαι... (βάλε νούμερο).
• Ο φίλος μου σπούδασε ενώ εγώ όχι, άρα είμαι... (βάλε νούμερο).
• Ο συμφοιτητής μου μετά το πτυχίο ξεκίνησε μεταπτυχιακό και θα βρει πιο γρήγορα δουλειά, ενώ εγώ έχω μόνο το πτυχίο μου, άρα είμαι... (βάλε νούμερο).

και η λίστα με την ένδειξη του ''επιπέδου'' που ανήκει κάποιος, είναι ατελείωτη.

Είναι αλήθεια πως σε όλες τις περιπτώσεις κάποιος έχει κάτι και κάποιος άλλος όχι. Όμως γιατί αυτό θα πρέπει να είναι ένα μαστίγιο που θα μας διαφεντεύει την πορεία μας, την ευτυχία μας και την ψυχική μας ηρεμία; Αν δεν γινόταν πουθενά λάθος σε αυτούς τους συνειρμούς, τότε όλοι θα κυνηγούσαν το ποθούμενο χωρίς άγχος, χωρίς ανησυχία ή ταραχή. Θα υπήρχαν μόνο συναισθήματα χαράς, άρα και κινητοποίησης ή ακόμα και η αίσθηση της σιγουριάς, ότι είσαι 100% εκεί που πρέπει να είσαι.

Είναι προφανές πως δεν νιώθουν όλοι έτσι όταν προσπαθούν να κατακτήσουν κάποιο στόχο τους. Η αιτία είναι, ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν τοποθετήσει μια αξία σε αυτούς τους στόχους με υποκειμενικά κριτήρια, τα οποία δεν είναι καν σίγουρο ότι τους πρεσβεύουν κιόλας. Για ποιον λοιπόν αξίζουν αυτοί οι στόχοι; Μόνο για εκείνους, διότι για κάποιον άλλον μπορεί να αξίζουν περισσότερο -ή και λιγότερο- και να κάνουν άλλες επιλογές για να τους κατακτήσουν. Άρα για ακόμα μια φορά, εξαιτίας της υποκειμενικότητας, το επίπεδο πάει περίπατο. Δεν υφίσταται.

Αν αποφασίσει κάποιος ότι το πτυχίο αξίζει να είναι στην κορυφή των προτεραιοτήτων του ή ένα συγκεκριμένο επάγγελμα ή η ομορφιά ή τα χρήματα, χωρίς όμως να τον εκφράζει 100% στην προσωπικότητά του, τότε σίγουρα θα σπαταλήσει την ζωή του να κυνηγάει χίμαιρες και όσα θα κατακτάει δεν θα είναι ποτέ ικανοποιημένος, ποτέ δεν θα νιώθει πληρότητα και ποτέ δεν θα νιώσει πραγματικά τι γεύση έχει η επιτυχία. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο ανθρώπων που φτάνουν στην κορυφή που είχαν βάλει στο μάτι και όταν έφτασαν εκεί, η ικανοποίηση κράτησε μόνο για λίγο. 

Οπότε, τι κάνουμε; 

Πρώτα απ' όλα, διασαφηνίζουμε την έννοια του επιπέδου, η οποία δεν είναι συνυφασμένη με το τι έχουν καταφέρει οι άλλοι. 

Δεύτερον, στρέφουμε την προσοχή μας στους δικούς μας στόχους. 

Τρίτον, διαχειριζόμαστε τους στόχους που θέτουμε με την λογική. Παραδεχόμαστε ότι ως άνθρωποι έχουμε αμέτρητες ικανότητες και ενώ ξεκινάμε από το ένα, μπορούμε να φτάσουμε στο νούμερο που θα επιλέξουμε, το 100, το 1000, το 1.000.000...Ξεκινάμε από την αρχή και τερματίζουμε εκεί που επιλέγουμε. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αποκτήσουμε αυτό που στοχεύουμε. 

Άρα λοιπόν, έχουμε και σύμμαχο, δεν είμαστε μόνοι μας. Ο σύμμαχος μας είναι η λογική μας, η οποία μας θυμίζει - εκτός από τις δυνατότητες μας - πως υπάρχει και τρόπος να τα καταφέρουμε. Πώς; Παίρνω τις γνώσεις για αυτό που με ενδιαφέρει, τις εξασκώ και με επιμέλεια, υπομονή και επανάληψη, φτάνω εκεί που θέλω. 

Κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να κατακτήσουμε ακόμα και το σύμπαν αν θέλουμε. Είναι στην δική μας ευχέρεια και εξαρτάται από τον δικό μας κόπο και μόνο, για να φτάσουμε εκεί που έχουμε επιλέξει. Επομένως η σύγκριση, είναι άχρηστη, αφού με τα δικά μας χέρια δημιουργούμε, όχι με των άλλων. Άρα το είμαι ''πάνω'' ή ''κάτω'' στην έννοια του επιπέδου, έχει νόημα μόνο όταν συγκρίνουμε την προσπάθειά μας σε σχέση με αυτό που θέλουμε να φτάσουμε, όχι με το τι κατάφεραν οι άλλοι. Έχει νόημα όταν μετράμε πόσα βήματα έχουμε κάνει προς τον στόχο μας και πόσα μας μένουν ακόμα, π.χ. έχω κάνει πενήντα βήματα και θέλω άλλα είκοσι. Τα κάνω και φτάνω εκεί που θέλω. Που χωράει μέσα σε αυτή την τεχνική, η πεποίθηση, τα θέλω ή η κορυφή κάποιου άλλου; Πουθενά, απεναντίας πιάνουν χώρο μέσα μου και δεν με αφήνουν να αφουγκραστώ τι θέλω πραγματικά και τι μου ταιριάζει. Στην πραγματικότητα, με εμποδίζουν να πετύχω.

Τι να προσέξω

Οι τρόποι του μάρκετιγκ είναι πολλοί και δεν χρησιμοποιούνται μόνο για την πώληση αγαθών, αλλά και για την προτροπή συμπεριφορών. Ο πιο διαδεδομένος, είναι να ακούγεται το ίδιο πράγμα από τους περισσότερους. Χωρίς να το πολυσκεφτεί κάποιος, θα πάει από τον δρόμο που πάνε οι περισσότεροι. Έχει ένα αίσθημα ασφάλειας, γιατί όλοι σκεφτόμαστε ότι αν ήταν λάθος αυτό που ακούω θα το έκαναν τόσοι άνθρωποι; Αμέ! Και μάλιστα το κάνουν χρόνια, πολλά λάθη, όχι μόνο ένα. Και γιατί δεν το σταματούν; Γιατί η οικειοποίηση ενός τρόπου, όσο λάθος ή δύσκολος κι αν είναι, τον κάνει η συνήθεια συγκαταβατικό και αποδεκτό. Ρωτήστε λοιπόν τον εαυτό σας όταν έχετε έναν στόχο, πριν ξεκινήσετε οτιδήποτε: 

1. Με εκφράζει; Είναι για εμένα πραγματικά; Είναι το δικό μου όνειρο ή κάποιου άλλου; Μήπως τον επέλεξα γιατί το κάνουν οι περισσότεροι;
2. Μου αρέσουν οι τρόποι που μου προτείνουν, μου ταιριάζουν για να τους ακολουθήσω; Αν όχι, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να διαλέξω. 
3. Με εξυψώνει ο στόχος μου ή μου επιβεβαιώνει την ιδέα που έχω για τον εαυτό μου, ότι είμαι χαμηλά; Αν  νιώθω χαμηλά, τότε ο στόχος μου δεν θα αλλάξει την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου. Η αγάπη και η αποδοχή θα το κάνει.

Τι να θυμάμαι

Πριν μπείτε μέσα σε μια κατάσταση που λέγεται ''θα κάνω τα πάντα για να φτάσω τον στόχο μου'', διότι η κατάκτηση του σας κάνει να νιώθετε ότι θα ανεβείτε σε επίπεδο, επενδύστε λίγο από τον χρόνο σας για να ξεκαθαρίσετε αν είναι πραγματικά για εσάς. Αν ναι, θα επιτύχετε. Αν όχι, θα σας καταπιεί. 

Μα πάνω απ' όλα, να θυμάστε ότι αυτό που λέγεται άνθρωπος, αξίζει σαν δημιούργημα, σαν ύπαρξη, σαν ένα συστατικό που συμμετέχει σε ολόκληρο το σύστημα της δημιουργίας. Το να είσαι άνθρωπος, έχει ήδη επίπεδο. Με το να αποδεχτούμε την αξία που μας έχει δοθεί ούτως ή άλλως, γίνεται πιο εύκολο να χρησιμοποιήσουμε τις δυνατότητες μας, για να φτιάξουμε την ζωή μας ακριβώς όπως μας ταιριάζει. Ας εξαλείψουμε αυτή την παραφωνία που λέγεται σύγκριση κι ας σταματήσουμε να μας κοιτάμε υποτιμητικά. Το κάθε μας βήμα, μας πάει και πιο πέρα κι αυτή η προσπάθεια είναι που μας ανυψώνει. Εξάλλου, άνθρωπος εστί: ''ένας κόσμος ιδιαίτερος και μοναδικός''. Με τέτοιο επίπεδο, μπορούμε να κάνουμε θαύματα!

Ε.Μ.

  

Γράψε μου στα σχόλια ποιο άλλο θέμα θα ήθελες να διαβάσεις σε επόμενο άρθρο.