ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟΣ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ BLOG;

 

ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ   

Σε αυτό το άρθρο θα ήθελα να αναφερθώ στον τίτλο της ιστοσελίδας. Είναι τυχαίος; Ήταν μια έμπνευση της στιγμής που μου φάνηκε ταιριαστή με το θέμα του blog; Το έκανα copy paste από κάπου αλλού; Η απάντηση είναι όχι, όχι και όχι. Ο τίτλος είναι ένα προσωπικό μου βίωμα, κι όταν λέω βίωμα, εννοώ εμπειρία που δεν την έχω καταλάβει μόνο με το μυαλό μου, αλλά και με την καρδιά μου. Σε αυτή την περίπτωση, γίνεται ένα με το πετσί μας και αντιλαμβανόμαστε κάτι ολοκληρωτικά.

''Νιώθω - σκέφτομαι - πράττω'', λοιπόν. Το ονομάζω το τρίπτυχο της ζωής και έχει εφαμογή σε όλες τις προσωπικότητες. Αυτό που μετράει όμως είναι η σειρά. Ή ακόμα καλύτερα, είναι να καταλάβει κάποιος την σωστή σειρά. Διότι πρώτα νιώθουμε, μετά σκεφτόμαστε και τέλος πράττουμε. Είμαι σίγουρη, πως αρκετοί έχουν αντιληφθεί αυτή την συγκεκριμένη σειρά. Είναι αδύνατον να κάνουμε κάτι, αν πρώτα δεν το έχουμε σκεφτεί και δεν παράγεται καμία σκέψη, αν πρώτα δεν έχουμε αισθανθεί. 

Ο εγκέφαλος είναι εργαλείο που εκτελεί εκπληκτικές ενέργειες και παράγει εκατομμύρια σκέψεις, όμως το συναίσθημα είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα εργαλείο αντίληψης, είναι απαραίτητη προϋπόθεση της ανθρώπινης ύπαρξης, επομένως υπερτερεί.

Το συναίσθημα είναι κάτι σαν το αποτύπωμα της ψυχής μας, μοναδικό, όπως τα δακτυλικά μας αποτυπώματα. Μπορεί το κάθε θέμα που μας προκαλεί συναισθήματα να είναι κοινό για όλους μας, π.χ. οικογένεια, επαγγελματική πορεία, συντροφικότητα, όμως το πώς το αισθάνεται κάποιος, διαφέρει. Διαφέρει στην ένταση και αν είχε χρώμα, ο καθένας θα κουβαλούσε διαφορετική απόχρωση, κι αν είχε σχήμα, του καθενός θα ήταν διαφορετικό και μοναδικό.

Τα συναισθήματα υπάρχουν για κάποιο λόγο, ο οποίος συνδέεται με την ύπαρξή μας. Αντί λοιπόν να τα καταπολεμούμε, να τα εχθρευόμαστε και να τα δαιμονοποιούμε, ας τα αγκαλιάσουμε κι ας τα ερευνήσουμε. Κι αν κάτι δεν μας εξυπηρετεί από αυτά, μπορούμε να το αλλάξουμε. Κι αν κάτι μας τρομάζει, μπορούμε να το ψάξουμε βαθύτερα, κι ίσως ανακαλύψουμε ότι το είχαμε γιγαντώσει και χρειάζεται να το απομυθοποιήσουμε. Κι αν κάτι μας είναι άγνωστο, μπορούμε να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να το γνωρίσει και μετά να αποφασίσει αν θέλει να το κρατήσει, όπως κάνουμε και με καθετί καινούργιο που μαθαίνουμε. 

Ίσως να αναλογιστεί κάποιος αν είναι απαραίτητο να μπει σε αυτή την διαδικασία. Αν σκεφτούμε όμως πόσο μας κοστίζει η λάθος ερμηνεία των συναισθημάτων μας σε πράξεις, δηλαδή στην ζωή που χτίζουμε, τότε σίγουρα αξίζει η επένδυση του χρόνου μας σε αυτό. Αξίζει να διαλέγουμε και να προστατεύουμε τα συναισθήματά μας, για να μας βοηθήσουν στην συνέχεια να σκεφτούμε τις καλές για εμάς επιλογές και τέλος, να κάνουμε καλύτερες πράξεις-δράσεις.

Και τι γίνεται αν δεν το έχουμε ξανακάνει; Πώς ξεκινάμε και από πού; Προτείνω να ξεκινήσει κάποιος πρώτα απ' όλα με ανάλαφρη καρδιά, χωρίς ενοχές και άσχημες φωνές μέσα στο κεφάλι του. Ύστερα να θυμηθεί, ότι έχει το δικαίωμα να κάνει οποιαδήποτε ενέργεια, που θα τον κάνει να νιώσει καλύτερα. Με σύμμαχο το συναίσθημα που προκαλεί η συνθήκη του ''δικαιούμαι'', μπορεί να προχωρήσει στο επόμενο βήμα. Να αισθανθεί την χαρά που φέρνει αυτό το δικαίωμα και να νιώσει ανάλαφρος. ''Δικαιούμαι να νιώθω καλά. Δικαιούμαι να νιώθω χαρούμενος. Δικαιούμαι να ζω παρέα με θετικά συναισθήματα.''. 

Μια τέτοια κατάσταση ηρεμίας, φέρνει και την ισορροπία. Όμως αμέσως μετά, συμβαίνει το εξής. Θα κάνει την εμφάνισή του η πρώτη πέτρα που μας πλακώνει, δηλαδή ένα άσχημο συναίσθημα. Αυτό συμβαίνει, επειδή με την κατάσταση της ηρεμίας δώσαμε χώρο και φωνή σε αυτό που μας πνίγει, αλλά που για κάποιο λόγο, δεν το αποχωριζόμαστε. 

Ακριβώς εκεί είναι που πρέπει να στρέψουμε και την προσοχή μας, στο συναίσθημα που μας βαραίνει εδώ και τώρα. Είναι αυτό το συναίσθημα που υπερκαλύπτει όλα τα υπόλοιπα κι επισκιάζει τις περισσότερες πτυχές της ζωής μας. Αυτό είναι το μεγαλύτερο αγκάθι από όλα τα υπόλοιπα, οπότε και χρειάζεται να φύγει επειγόντως. Πώς φεύγει όμως; Φεύγει με την βοήθεια της λογικής. Το εξετάζουμε αν στέκει, αν είναι χρήσιμο, αν το θέλουμε ή αν θέλουμε πλέον να το αποχωριστούμε. 

Αφού μπει στην θέση του, σειρά θα πάρει το αμέσως επόμενο, που συγκριτικά με όλα τα υπόλοιπα κάνει την μεγαλύτερη ζημιά, κ.ο.κ. Διότι, πιστέψτε με, μόλις μπει κάτι στην θέση του, δημιουργείται χώρος για το επόμενο αγκάθι που αδημονεί να βγει προς τα έξω. Γι' αυτό και τα συναισθήματα μας είναι η πρωταρχική αιτία για όλες μας τις αποφάσεις, άρα και για την μορφή της ζωής μας.

Η λίστα αδειάζει κάποια στιγμή; Κι εγώ θα απαντήσω, τελειώνει ποτέ το σύμπαν; Ο άνθρωπος είναι ένα μικρό σύμπαν και είναι τόσο όμορφη η αίσθηση της επιτυχίας κάθε φορά, να κερδίζουμε τον εαυτό μας όλο και περισσότερο, μέρα με την μέρα. Η ζωή δεν είναι λίστα που πρέπει να αδειάσει, ούτε τερματισμός ενός αγώνα δρόμου. Είναι ένα αένο ταξίδι, που μας γεμίζει με εμπειρίες, γνώση, πολύτιμα συναισθήματα, ανακαλύψεις και τόσα άλλα! 

''Νιώθω - Σκέφτομαι - Πράττω'', λοιπόν. Μέσα από αυτό το τρίπτυχο της ζωής μας, εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους μας, στην απόκτηση του μεγαλύτερου θησαυρού που λέγεται ''είμαι''!   

Ε.Μ.