Η ΑΞΙΑ ΜΑΣ

Η ΑΞΙΑ ΜΑΣ: ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ

 

Η αξία ενός ανθρώπου είναι μια παράμετρος που υπάρχει σε ολόκληρο το φάσμα της ζωής του. Με άλλα λόγια, καλύπτει σαν πέπλο όλες του τις ενέργειες και τις προσπάθειες που σχετίζονται με την προσωπική του ζωή. Κι αν η ζωή ενός ατόμου είναι προσωπική, παρόλα αυτά υπάρχει και μια άλλη διάσταση της ίδιας της ζωής. Αυτή η διάσταση είναι γενική, ξέχωρη από το προσωπικό μονοπάτι του κάθε ανθρώπου και σχετίζεται με τους πάντες και με οτιδήποτε την αφορά.

Ως εκ τούτου, για να αντιληφθεί κάποιος την αξία του - αφού και η ζωή χωρίζεται σε δύο καταστάσεις - είναι απαραίτητο να γίνει διαχωρισμός και κατηγοριοποίησή της. Η αξία ενός ανθρώπου λοιπόν είναι γενική και προσωπική. Αυτές οι δύο σταθερές ισχύουν ταυτόχρονα, χωρίς να μπερδεύονται από την ίδια τη ζωή, αν κι ο άνθρωπος τείνει να τις εξομοιώνει.

Τι ορίζουμε ως γενική και ως προσωπική αξία

Γενική αξία

Η πρώτη αξία που έχει ένας άνθρωπος είναι σε γενικό επίπεδο και με αυτό εννοώ την αξία που έχει ως οντότητα, ως είδος. Όπως και κάθε άλλο έμβιο είδος έχει την δική του αξία, έτσι κι ο άνθρωπος έχει την δική του σαν δημιούργημα, δηλαδή ό,τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, χωρίς να κάνεις τίποτα. Άρα, απλά και μόνο το να είσαι άνθρωπος, έχει μια αξία. Επιπλέον, η γενική μας αξία, μας τοποθετεί σε μια κλίμακα σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα έμβια όντα και όχι μόνο ( 📌βάλε σε μια πρόχειρη λίστα τον άνθρωπο, το μυρμύγκι και τον αέρα, για να καταλάβεις την κλίμακα). Αυτό είναι γεγονός, είναι μια γενική αλήθεια και δεν μπορεί να αλλάξει, όπως ακριβώς δεν αλλάζει η αξία των φυτών, των ζώων, της γης, του ήλιου κ.λ.π.

Προσωπική αξία

Εκτός όμως από την γενική του αξία, έχει επιπλέον και την προσωπική του αξία. Εδώ τα πράγματα γίνονται λίγο πιο σύνθετα. Τρία σημεία είναι σημαντικά σε αυτή την κατηγορία.

1.Πώς ορίζουμε την προσωπική μας αξία.

2.Από που την παίρνουμε.

3.Με ποιο τρόπο την δίνουμε στον εαυτό μας.

Ας τα δούμε λοιπόν ένα ένα ξεχωριστά.

1.Πώς ορίζουμε την προσωπική μας αξία; Πρώτα απ' όλα, την ορίζουμε με βάση τις φυσικές μας ικανότητες, έμφυτες και επίκτητες, οι οποίες μας γίνονται αντιληπτές από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Στην συνέχεια της πορείας μας, ορίζεται επιπλέον με βάση το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε και ζούμε. Ό,τι έχει επικρατήσει στο περιβάλλον αυτό ως ''αξίες'', συνήθως αυτές δεχόμαστε κι εμείς για τον εαυτό μας και με βάση αυτές τον αξιολογούμε. Ουσιαστικά η προσωπική μας αξία, ''ντύνεται'' με την υποκειμενικότητα. Σημαντική λεπτομέρεια, μιας και οι αξίες της όποιας κοινωνίας έχουν ισχυρότατη επιρροή και συχνά ξεχνάμε την υποκειμενικότητά τους.

2.Από πού την παίρνουμε; Την αξία μας την παίρνουμε από δύο πηγές. Από τον εαυτό μας και από τους άλλους. Η τελευταία πηγή δε, δεν είναι απαραίτητη, είναι απλώς μια επιλογή μας.

3.Με ποιο τρόπο την δίνουμε στον εαυτό μας; Ο τρόπος, είναι να έχουμε κάποιου είδους απόδειξη για αυτή την αξία που δίνουμε στον εαυτό μας και δεν είναι άλλη, από τα αποτελέσματα των ενεργειών που έχουμε στην ζωή μας. Αυτά, είναι όλες μας οι αποδείξεις για αυτή μας την αξία. Συνηθίζεται να τα ονομάζουμε και επιτυχίες, επιτεύγματα, νίκες κ.λ.π.

Που αρχίζουν τα πράγματα να μπλέκονται;

Ο άνθρωπος επομένως, ενώ έχει ήδη αξία ως ον, έχει την δυνατότητα να την χρησιμοποιήσει - λόγω ικανοτήτων - και να την αναβαθμίσει. Χάρη όμως στην ελεύθερη βούληση που έχει και είχε πάντα, μπορεί να επιλέξει και να την υποβαθμίσει. Ένα παράδειγμα υποβάθμισης αξίας, είναι όταν ένας άνθρωπος βλάπτει τον εαυτό του συνειδητά.

Αυτές είναι δύο ξεκάθαρες επιλογές, του αναβαθμίζω και του υποβαθμίζω την αξία μου. Κι αν στην ζωή οι φυσιολογικές επιλογές είναι πάντα δύο, όπως θέλω-δεν θέλω, πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά, καλό-κακό κ.λ.π., το πρόβλημα ξεκινάει όταν δημιουργούνται τρίτες επιλογές, οι οποίες δεν έχουν βάση από την φύση τους. ( 📌Σημείωση: το να προσπαθώ να αποφασίσω αν θα παω δεξιά ή αριστερά και τελικά να επιλέγω να πάω ευθεία, δεν είναι τρίτη επιλογή και θα το εξηγήσω πιο κάτω.) Άρα αυτές οι επιλογές είναι φαινομενικές, δεν είναι πραγματικές. Ανάμεσα σε δύο καταστάσεις-επιλογές, υπάρχει μόνο η παύση, η οποία σου δίνει χρόνο να ξεκαθαρίσεις τελικά προς τα που θα πας.

Ένα παράδειγμα

Μια τέτοιου είδους φαινομενική επιλογή όσον αφορά την αξία μας, είναι όταν προσπαθούμε να την αναβαθμίσουμε, χρησιμοποιώντας όμως τρόπους που μας υποβαθμίζουν, αλλά που για κάποιο λόγο τους έχουμε κατατάξει στους ωφέλιμους. Θα χρησιμοποιήσω ένα απλό παράδειγμα, για ένα θέμα που μαστίζει πολλές γυναίκες.

Μία γυναίκα μπορεί να θέλει να αναβαθμίσει την προσωπική της αξία, χρησιμοποιώντας την αξία της ομορφιάς. Αν αυτή η γυναίκα εξαρχής δεν καταργήσει την γενική της αξία, δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα. Τι γίνεται όμως όταν έχει αποδεχτεί μέσα της, ότι η αξία της ομορφιάς υπερτερεί όλων των άλλων; Αυτομάτως αξιολογεί τον εαυτό της με βάση τα πρότυπα ομορφιάς που προσπαθεί να φτάσει. Όσο και να ομορφαίνει στη πορεία όμως, δεν νιώθει για πολύ καιρό αυτή την αξία που λογικά έπρεπε να έχει πάρει, διότι θα υπάρχουν πάντα ομορφότερες γυναίκες από την ίδια, οπότε συνεχόμενα θα προσπαθεί να φτάσει έναν αποδεκτό πύχη. Επιπλέον, η ομορφιά είναι και υποκειμενική, άρα είναι εγκλωβισμένη σε ένα κουτί αξιών που είναι καταδικασμένο εξαρχής. Εκείνη όμως δεν το καταλαβαίνει, δεν το αντιλαμβάνεται έτσι. Αντιλαμβάνεται μόνο την αντιστοίχιση που έχει η αξία της, σε σχέση με την αξία της ομορφιάς. 

Ας προσπαθήσουμε σε αυτό το παράδειγμα, να ξεχωρίσουμε τις αξίες (γενική και προσωπική) και τις δύο παραπάνω ξεκάθαρες επιλογές (αναβαθμίζω και υποβαθμίζω), μετά να εντοπίσουμε την τρίτη-φαινομενική επιλογή, και τέλος, να βρούμε την λύση χρησιμοποιώντας την κριτική σκέψη.

ΓΕΝΙΚΗ ΑΞΙΑ

Μία γυναίκα έχει την γενική της αξία ως άνθρωπος και ως γυναίκα. 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΞΙΑ

-Αν θέλει να αναβαθμίσει τον ρόλο της ως άνθρωπο, έχει αρκετές επιλογές για να το κάνει. Εκπαίδευση (κάθε είδους), γνώσεις, καλλιέργεια θετικών χαρακτήρων, δεξιοτεχνία σε όποιο επίπεδο επιλέξει να την φτάσει, κοινωνικότητα κ.λ.π. Αν επιλέξει να την υποβαθμίσει, μπορεί να κάνει ακριβώς τα αντίθετα.

-Αν θέλει να αναβαθμίσει τον ρόλο της ως γυναίκα, έχει επίσης πολλές επιλογές. Γνώσεις πάνω στην γυναικεία της φύση οργανικά-σωματικά-ψυχολογικά, ενδεχομένως και ως μητέρα να αποκτήσει καλύτερες βάσεις και γνώσεις και πολλά άλλα. Μέσα σε αυτά φυσικά είναι και η ομορφιά, η οποία της ανήκει. Αν από την άλλη επιλέξει να υποβαθμίσει αυτό τον ρόλο, θα κάνει τα άκρως αντίθετα.

-Η τρίτη φαινομενική επιλογή, δηλαδή ουσιαστικά η διαστρέβλωση, γίνεται όταν κάτι από όλα αυτά, π.χ. η ομορφιά, γίνει μέσα της το Νο:1 έναντι όμως όλων των άλλων, δηλαδή όταν η Νο:1 αξία, έχει υποβαθμίσει όλες τις υπόλοιπες. Οπότε, τι σημασία έχει για μια γυναίκα αν φέρεται άσχημα; Αρκεί που είναι όμορφη! Εκείνη την αξία της, έτσι την μετράει. Το άγχος της δεν είναι, για παράδειγμα, αν την συμπαθούν οι άλλοι λόγω συμπεριφοράς ή αν την χαρακτηρίζουν ως κακό άνθρωπο, αλλά αν εξακολουθεί να είναι όμορφη και στα δικά της μάτια και των άλλων, αν μεγαλώνοντας ηλικιακά συνεχίζει να είναι όμορφη και αν γενικά έφτασε στο επίπεδο ομορφιάς που θαύμαζε η ίδια εξαρχής. Αυτή η γυναίκα λοιπόν υποφέρει, αλλά δεν το αντιλαμβάνεται, ακριβώς επειδή έχει δεχτεί την αξία της ομορφιάς ως κάτι υπέρτατο. Με άλλα λόγια, την υπερβαίνει. Δεν κυριαρχεί η ίδια πάνω σε αυτή την αξία, αντιθέτως η αξία προσωποποιείται και την χειρίζεται.  

ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΛΥΣΗ

Το κλειδί επομένως, είναι μαζί με τις αξίες να υπάρχει και λογική. Σε μια λίστα με αξίες που ακολουθούν την φθίνουσα σειρά - άρα η επόμενη από την προηγούμενη χάνει την δύναμή της - δεν υπάρχει λογική, μιας και μια αξία από μόνη της, δεν μειώνεται ποτέ. Μπορεί να βάζουμε στο μυαλό μας τις αξίες σε σειρά, διότι κάποιες να μας ταιριάζουν περισσότερο, αλλά σε καμία περίπτωση οι υπόλοιπες δεν σταματούν να είναι εξίσου σημαντικές. Δεν σταματάει η αξία της προνοητικότητας να είναι σημαντική, επειδή κάποιος έχει βάλει την αξία της ευγένειας πιο πάνω. Απλώς ενδυναμώνουμε περισσότερο αυτές τις αξίες που μας βοηθούν να εκφραστούμε πιο αποτελεσματικά, παράλληλα όμως, χωρίς να μειώνουμε/εκμηδενίζουμε/απορρίπτουμε τις υπόλοιπες. Διαφορετικά, είναι σαν να υποστηρίζει κάποιος ότι μόνο με νερό ή μόνο με τροφή ή μόνο με αέρα μπορεί να ζήσει. Όσο παράλογο είναι αυτό λόγω της ανθρώπινης φύσης μας, άλλο τόσο είναι να βάζουμε στο βάθρο μία αξία (που μας βολεύει) και αυθαίρετα να υποτιμούμε τις υπόλοιπες.

Πώς οι κοινωνίες των ανθρώπων εμπλέκονται στις προσωπικές μας επιλογές;

Συμβαίνει όμως αυτό ως πραγματικότητα, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε όλες τις υπόλοιπες. Η κάθε κοινωνία έχει διαμορφώσει το δικό της σύστημα αξιών και όποιος ανήκει σε ένα κοινωνικό σύνολο, διχάζεται. Συνειδητά ή υποσυνείδητα, μπαίνει στην θέση να επιλέξει αν θα ακολουθήσει αυτό το σύστημα. Κι αν αποφασίσει να το ακολουθήσει, χρειάζεται να επιλέξει μέχρι που θα το κάνει.

Το παραπάνω παράδειγμα είναι ακραίο, αλλά είναι επίσης πραγματικό. Σκεφτείτε πόσες γυναίκες έχουν φτάσει να παραμορφώσουν την φυσιογνωμία τους με την χρήση πλαστικών επεμβάσεων, μόνο και μόνο για να είναι αποδεκτές από το μέρος του κοινωνικού συνόλου που ασπάζεται την ομορφιά ως την υπερβαίνουσα αξία. (📌Το ίδιο μοτίβο εντοπίζεται και στην περίπτωση όπου η αξία για ένα σπίτι, αυτοκίνητο, επάγγελμα, οικονομική ευχέρεια, ή ενός συντρόφου, μας υπερκαλύπτει. ) Φταίνε όμως αυτές οι γυναίκες εξ ολοκλήρου; Όχι βέβαια! Μπορεί η τελική επιλογή να τους ανήκει, αλλά από πού πήραν το πρώτο ερέθισμα;

Πρώτα απ' όλα, από την βιομηχανία που προωθεί αυτά τα πρότυπα. Ύστερα,  από εκείνο το στενό περιβάλλον τους, που έχει δεχτεί τις ίδιες αξίες. Επίσης, από το οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο ή δέχεται μια τέτοια κατάσταση ως φυσιολογική ή είναι απόν, ανίκανο να προβάλλει αντίλογο και να παραθέσει τις δύο πλευρές του νομίσματος. Και τελικά σκεφτείτε, ένας άνθρωπος που συνεχώς βάλλεται από τέτοια εγκεφαλικά μηνύματα, πόσες αντιστάσεις πρέπει να αναπτύξει γα να επιβιώσει το είναι του; 

Φυσικά, δεν είναι το πρόβλημα μόνο οι βιομηχανίες που πλασάρουν διάφορα μηνύματα στα κοινωνικά σύνολα, με κάποια σκοπιμότητα. Είναι γενικά οι άνθρωποι που κατασκευάζουν συστήματα αξιών για να συνυπάρχουν. Γι' αυτό και οι βιομηχανίες ευδοκιμούν εξάλλου. Οι άνθρωποι αποτυγχάνουν με αυτά τα συστήματα να καλύψουν όλες τους τις ανάγκες και οι βιομηχανίες βγαίνουν μπροστά για να δώσουν λύσεις. Συνεχίζουν βέβαια με το ίδιο λάθος σκεπτικό, γι' αυτό και το γενικό λάθος συνεχίζεται.

Εδώ να επισημάνω, πως δεν παίζει ρόλο το κοινωνικό-βιοτικό επίπεδο μιας κοινωνίας για την κατασκευή λάθος αξιών. Υπάρχει φυλή στην Αφρική που παχαίνει επικίνδυνα τις γυναίκες που προορίζονται για νύφες και ενώ αυτό είναι αδιανόητο σε μια δυτική κοινωνία, οι ίδιες οι δυτικές κοινωνίες κάνουν χειρότερα λάθη. Η αξία του χρήματος, της πολιτικής και της τεχνολογίας, έχουν καταστρέψει αμέτρητο κόσμο με τον τρόπο που έχουν χρησιμοποιηθεί. Ακόμα και στην απλή περίπτωση της αξίας του ''έχω γνώσεις-πτυχίο'', έχει γίνει σύστημα σύγκρισης αναμεταξύ των ανθρώπων, όπου οι κάτοχοι των πτυχίων νιώθουν επίγειοι θεοί και οι μη κάτοχοι παντελώς άχρηστοι...Τραγικό να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στις ''πολιτισμένες'' κοινωνίες.

Πώς να επιλέγω αξίες για τον εαυτό μου - Επιπλέον γενικές αξίες

Αυτό όμως που είναι σημαντικό για την αξία κάποιου, είναι με ποιο κριτήριο την επιλέγει. Είναι απαραίτητο ο καθένας σε πρώτη φάση να γνωρίσει τον εαυτό του και σε δεύτερη να τον αποδεχτεί. Είναι η βασική προϋπόθεση για να μπορέσει στην συνέχεια να ερευνήσει όλες τις αξίες που αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν - τις γενικές αξίες και αυτές που υιοθετούν τα κοινωνικά σύνολα - και τελικά, να επιλέξει τι του ταιριάζει περισσότερο (📌 για παράδειγμα, δεν μετράει για όλους τόσο η αξία της ευγένειας όσο η αξία της ειλικρίνειας).

Στην αρχή του άρθρου αναφέρθηκα συγκεκριμένα στην γενική αξία του ανθρώπου, όμως υπάρχουν κι άλλες γενικές αξίες. Είναι οι αξίες που έχουν την συνολική παραδοχή όλων των ανθρώπων ότι είναι καλές-ορθές-σωστές-ωφέλιμες. Αυτές οι αξίες πηγάζουν από καταστάσεις όπως η καλοσύνη, η ηθική, η ενσυναίσθηση, ο εθελοντισμός, η δικαιοσύνη, η ευγένεια κ.ά.

Όπως και στα προηγούμενα άρθρα, έτσι και σε αυτό, θα επιμείνω στην σπουδαιότητα της ατομικότητας. Είναι υπέροχο να ανήκουμε σε κάποιο σύνολο, αλλά χωρίς ταυτότητα χάνουμε τον εαυτό μας, άρα το ''ανήκω'' παύει να έχει νόημα. Χωρίς το προσωπικό μας στίγμα, δεν μπορούμε να βιώσουμε το ''υπάρχω'', το ''ανήκω'' και το ''επιλέγω''. 

Πριν μπούμε λοιπόν σε διαδικασία επιλογής μιας οποιασδήποτε αξίας, είναι τρομερό να μην ξέρουμε σε ποια προσωπικότητα προσπαθούμε να την ενσωματώσουμε. Αυτό είναι το σπουδαιότερο όλων κι όχι πόσο μετράει κάποια αξία από μόνη της. Ο άνθρωπος είναι που με την χρήση μιας κατάστασης, παίρνει και την αξία της και όχι με το να την κοπιάρει.  

Μία γυναίκα, ακόμα κι αν χρησιμοποιήσει τα ίδια προϊόντα μακιγιάζ, δεν θα αποπνέει τον ίδιο αέρα. Όχι επειδή έχει η μία έχει καλύτερο πρόσωπο από την άλλη, αλλά επειδή η κάθε μία έχει διαφορετική προσωπικότητα, μέσω της οποίας εκφράζεται η ομορφιά και παίρνει την μορφή της συγκεριμένης προσωπικότητας. Ένας άνθρωπος δεν γίνεται ευγενικός επειδή επαναλαμβάνει την λέξη ευχαριστώ, αλλά επειδή αισθάνεται ευγνωμοσύνη, την οποία μπορεί και να μην την εκφράζει με αυτή την λέξη. Κάποιος άλλος, δεν είναι καλλιεργημένος επειδή έχει τρία πτυχία, αλλά επειδή εφαρμόζει τις γνώσεις που πήρε χωρίς να βλάπτει κανέναν συνάνθρωπό του (βλέπε γιατρούς, δικηγόρους, κ.λ.π.).

Γιατί είναι τελικά σημαντικό να παίρνουμε την αξία μας από τον εαυτό μας

Επομένως οι αξίες, υπάρχουν και αυτούσιες και από την συμβολή του ανθρώπου. Σταθείτε λίγο σε αυτή την πρόταση. Ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να δημιουργεί στις ίδιες τις αξίες, επιπλέον μονοπάτια! Είναι στο χέρι του ποιες αξίες θα διαλέξει να αποδεχτεί από τις προϋπάρχουσες, αλλά και πού θα τις φτάσει με το να τις χρησιμοποιεί (αναφέρομαι πάντα στον ορθό τρόπο χρήσης τους).

Γι' αυτό τον λόγο είναι λογικό και έχει νόημα, κάποιος να παίρνει την αξία του από τον εαυτό του και όχι από τους άλλους. Ακόμα πιο ιδανικό, θα ήταν ο καθένας - αφού θα έπαιρνε την αξία του από τον εαυτό του - να την μοιραζόταν με τους υπόλοιπους μόνο υπό αυτή την προϋπόθεση. Θα δημιουργούσε ένα πολύ διαφορετικό κοινωνικό σύνολο απ' ότι έχει ζήσει μέχρι στιγμής.

Εδώ ακριβώς, θέλω να περιγράψω ένα από τα φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό σύνολο που ήδη βιώνουμε όλοι μας. Ένα φαινόμενο, που αποκαλύπτει τι συμβαίνει όταν κάποιος στηρίζεται στους άλλους για να πάρει την αξία του και όχι στον εαυτό του. Στο τέλος της περιγραφής, αναλογιστείτε πόσο υγιές είναι τελικά αυτό το περιβάλλον.

Ο άνθρωπος που δεν παίρνει την αξία του από τον εαυτό του, αναγκαστικά στηρίζεται στους άλλους για να τροφοδοτήσει μέσα του την ανάγκη του ''αξίζω''. Κατά το φαινόμενο αυτό, αυτός ο άνθρωπος ψάχνει συνεχώς άλλους ανθρώπους που θα του ταΐσουν αυτή του την ανάγκη. Βρίσκει στην πορεία κάποιους που τον εκτιμούν και τον αποδέχονται και ενώ στην αρχή είναι ικανοποιημένος, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ψάχνει άλλον υποψήφιο, ακριβώς για τον ίδιο σκοπό. Σταματάει να ασχολείται με τους ανθρώπους που του έχουν δώσει επιβεβαίωση και ψάχνει άλλη πηγή για να τον γεμίσει. Μα αφού οι προηγούμενοι του έδωσαν αυτό που είχε ανάγκη, γιατί συνεχίζει να το ψάχνει; Κι επιπλέον, αν βρει κάποια στιγμή άτομα που δεν του δίνουν αυτό που έχει ανάγκη, γιατί ''κολλάει'' μαζί τους και δεν ξεφεύγει, ενώ δεν τον εκτιμούν; 

Διότι την αξία του, την αντλεί από τους άλλους. Πόσοι άνθρωποι υπάρχουν πάνω στον πλανήτη; Τόσες επιβεβαιώσεις χρειάζεται για να νιώσει άξιος. Αν γνωρίσει 20 άτομα που τον εκτιμούν, θα κάνει τσεκ σε αυτές τις 20 επιβεβαιώσεις και θα προχωρήσει για να πάρει τις επόμενες. Αν δεν τις πάρει, θα επιμείνει να προσπαθεί να τις αποσπάσει. Το τίμημα κάθε φορά είναι μεγάλο. Μπορεί να πληγώνεται, μέχρι και να τον εξευτελίζουν αυτοί που τον ακυρώνουν, όμως εκείνος θα συνεχίζει να προσπαθεί μέχρι τελικής πτώσεως. Ακόμα κι αν οι άνθρωποι που δεν τον εκτιμούν φύγουν από την ζωή του, εκείνος θα συνεχίσει να τους κουβαλάει μέσα στο μυαλό του, σκεπτόμενος τα διαφορετικά σενάρια που θα μπορούσε να είχε ζήσει, τα οποία ίσως να του έδιναν αυτό που έχει τόσο πολύ ανάγκη.

Το μοτίβο είναι ξεκάθαρο. Παίρνω την επιβεβαίωση που χρειάζομαι από τον άλλον και μετά προχωράω για την επόμενη. Δεν στέκομαι στο ότι γνώρισα ανθρώπους που με εκτίμησαν, διότι η αξία μου δεν κρύβεται εκεί.  Κρύβεται στην αποδοχή των άλλων, για να μπορέσω να αποδεχτώ κι εγώ τον εαυτό μου. Για να νιώσω ότι έχω αξία. Αν δεν την πάρω, ακόμα κι αν πληγώνομαι, συνεχίζω μέχρι να την πάρω με το όποιο τίμημα. Δεν τον λες και τον καλύτερο τρόπο να ζεις...

Που να εστιάσω τελικά

Τελειώνοντας, θέλω να υπενθυμίσω πως ο άνθρωπος μπορεί κάνει λάθη, μπορεί να σφάλλει πολλές φορές, αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία, μιας και τα λάθη είναι ένας τρόπος εκμάθησης και εξέλιξης. Ακόμα κι αν σφάλλει, μπορεί πάντα να διορθώνει. Ακόμα κι αν πέφτει, μπορεί πάντα να σηκώνεται.

Σημασία έχει, να θυμάται την μεγαλύτερή του αλήθεια: ότι είναι ένα εκπληκτικό δημιούργημα, που διαθέτει μεγάλο αριθμό ικανοτήτων. Έχει εκπληκτικά εργαλεία στην διάθεσή του, την λογική, την ευφυΐα, την συνείδηση, την σοφία, που τον βοηθούν να ανυψωθεί και να πάει, όχι εκεί που έχει φανταστεί, αλλά εκεί που δεν έχει φανταστεί.

Μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα εργαλεία ανά πάσα στιγμή και για όποιον σκοπό θέλει. Μπορεί να αντιληφθεί, ότι όταν είναι σε δίλημμα για το αν θα πάει δεξιά ή αριστερά και τελικά αποφασίζει να πάει ευθεία, ήταν επειδή είχε βρεθεί σε λάθος κατεύθυνση και αυτές οι δύο επιλογές δεν ήταν για την δική του πορεία. Άρα είναι ικανότατος, πριν μπει στο λάθος μονοπάτι, να το καταλάβει νωρίς και να ξεφύγει, αποφεύγοντας ταλαιπωρία, αγωνία και πόνο.

Μπορεί να αντιληφθεί πολλά και άλλα τόσα. Για τις δυνατότητές του, για οτιδήποτε τον περιβάλλει, αλλά και για την αξία του, χωρίς τις ''ευγενικές χορηγείες'' άλλων και η λίστα είναι ατελείωτη. Κυρίως όμως, μπορεί να αντιληφθεί πού βρίσκεται στο τώρα, να το αποδεχτεί, να αποφασίσει πού θέλει πραγματικά να πάει και να προχωρήσει μπροστά κι ακόμα περισσότερο. Γιατί; Διότι και μπορεί και το αξίζει!

Ε.Μ.

Γράψε μου στα σχόλια ποιο άλλο θέμα θα ήθελες να διαβάσεις σε επόμενο άρθρο.