ΠΟΣΟ ΓΕΜΑΤΟΣ ΕΙΣΑΙ (ΤΕΛΙΚΑ);
ΠΟΣΟ ΓΕΜΑΤΟΣ ΕΙΣΑΙ;
ΤΕΛΙΚΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΟΤΙ ΓΕΜΙΖΕΙΣ Ή ΜΗΠΩΣ ΚΑΤΙ ΣΕ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ;
Δεν είναι ότι δεν προσπαθούμε ή δεν θέλουμε, αλλά ότι ακόμα κι αν το κάνουμε, καταλήγουμε συχνά πυκνά να νιώθουμε ότι δεν είμαστε γεμάτοι. Ενώ κάνουμε πολλά και διάφορα που μας δίνουν την αίσθηση ότι πάμε να γεμίσουμε φουλ την ζωή μας και τον εαυτό μας, βρισκόμαστε απροσδόκητα με έναν εαυτό άδειο. Η καρδιά μας γεμίζει απογοήτευση και το μυαλό μας ερωτηματικά. ''Γιατί ενώ προσπαθώ, δεν φτάνω να νιώθω αυτό που προσδοκώ και θέλω; Γιατί δεν νιώθω γεμάτος και ικανοποιημένος; Τι φταίει;''
Μερικά παραδείγματα
- Κάνω αλλαγές:
- στην διατροφή μου
- στο στυλ μου
- στην καθημερινή μου ρουτίνα
- στο επάγγελμά μου
- στα χόμπυ μου
- στο σπίτι μου ή αλλάζω κατοικία
- στις σχέσεις μου, βγάζω άτομα από την ζωή μου ή τα αντικαθιστώ με άλλα,
για να νιώσω περισσότερο γεμάτος σε υγεία, σε ομορφιά, σε αυτοπεποίθηση, σε αξία, σε χαρά, σε ικανοποίηση, να νιώσω ότι η ζωή μου έχει νόημα και δεν είναι μάταιη.
Καταφέρνω να κάνω αρκετές αλλαγές και νιώθω για κάποιο διάστημα καλά με αυτές, νιώθω μια κάποια ικανοποίηση, τις χαίρομαι, αλλά μετά από κάποιο χρονικό διάστημα είμαι και πάλι στον ίδιο παρονομαστή. Πολλές φορές αυτό το χρονικό διάστημα δεν είναι μεγάλο, αλλά είναι σύντομα μετά από μία αλλαγή.
Καταλήγω να νιώθω ότι αυτές οι αλλαγές τελικά δεν με γέμισαν, δεν μου έδωσαν αυτό που φανταζόμουν ότι θα έπαιρνα αν τις έκανα και αρχίζω να δυσαρεστούμαι. Με ενοχλεί πάλι κάτι και νιώθω λειψός. Όπως ήμουν στην αρχή, πριν μπω στην διαδικασία να κάνω κάποιου είδους αλλαγή. Μας ''πρόδωσε'' τελικά η αλλαγή ή μήπως κάτι άλλο;
Τι μας προδίδει στην πορεία και δεν πάνε τα πράγματα εκεί που θέλουμε;
Η απάντηση είναι, ο ίδιος μας ο εαυτός. Και είναι σίγουρα ο εαυτός μας, διότι αυτό που πιθανότατα φταίει, είναι μια κοινωνική ή μια προσωπική μας πεποίθηση. Ασχέτως από την πηγή όμως, οι πεποιθήσεις που κουβαλάμε, μας ορίζουν τις αποφάσεις που θα πάρουμε αλλά και πώς τις ζυγίζουμε και στρώνουν έναν προεπιλεγμένο δρόμο που θα περπατήσουμε. Οι πεποιθήσεις δημιουργούν την βάση με την οποία θα ζήσουμε την ζωή μας, με τον τρόπο που θα την ζήσουμε κι όλα αυτά που θα δεχτούμε ή θα απορρίψουμε. Επομένως, είναι η πρώτη αιτία που μας υπονομεύει τις προσπάθειες για να γεμίσουμε. Ακόμα κι αν υπάρχουν κι άλλες αιτίες για αυτή την υπονόμευση, σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε με την πρωταρχική.
Πεποιθήσεις και ΄΄γεμάτος εαυτός''
Πεποίθηση είναι η άποψη που έχω για κάτι, μαζί με την βεβαιότητα όμως ότι αυτό που θεωρώ σωστό, ισχύει και στην πραγματικότητα. Είναι δηλαδή, αληθινό. Και σε κάποιες περιπτώσεις κάποιες πεποιθήσεις μας μπορεί να είναι, αλλά υπάρχουν και κάποιες άλλες που σίγουρα δεν είναι. Διότι είμαστε όντα υποκειμενικά, άρα αυτό που ισχύει για εμένα, δεν σημαίνει ότι θα είναι απαραίτητα αληθινό και για εσένα.
Αν εγώ λοιπόν δεν έχω βρει τι με γεμίζει πραγματικά, τι με εκφράζει, ποιος είμαι και που πάω, το πιο πιθανό είναι να κάνω copy paste ότι κάνουν οι άλλοι άνθρωποι τριγύρω μου. Και δεν διαλέγω φυσικά οποιονδήποτε, αλλά αυτόν που μου φαίνεται ότι είναι ικανοποιημένος, συγκροτημένος, χαρούμενος. Η πιο διάσημος ''λογικός'' συνειρμός είναι ο ακόλουθος: ''αφού αυτός τα πάει καλά με αυτό που κάνει, αν κάνω κι εγώ το ίδιο, θα έχω το ίδιο αποτέλεσμα με εκείνον''. Και έβαλα την λέξη λογικός σε εισαγωγικά, διότι ενώ φαίνεται λογική η σκέψη, τελικά δεν είναι.
Η λειτουργία της λογικής ενός ανθρώπινου νου, είναι να βγάζει συμπεράσματα. Τα συμπεράσματα όμως, τα βγάζει σύμφωνα με τις γνώσεις που έχει ο νους του μέχρι την δεδομένη στιγμή που καλείται να συμπεράνει, τις εικόνες που έχει δει και έχει αποθηκεύσει και όλες τις εντυπώσεις που έχει αποκομίσει. Επομένως, είναι πιθανό ένα λογικό συμπέρασμα να είναι λάθος; Ναι, είναι! Γι' αυτό και χρειάζεται να ανανεώνουμε τις γνώσεις μας για να βγάζουμε καλύτερα συμπεράσματα. Επειδή όμως δεν μπορούμε να μαζέψουμε όλες τις γνώσεις του κόσμου, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και κάτι άλλο, το οποίο δεν κάνει ποτέ λάθος. Κι αυτό είναι, η καρδιά μας.
Εκείνη δεν κάνει ποτέ λάθος. Η λογική μας μπορεί να μας προδώσει, η καρδιά μας ποτέ. Εκείνη ξέρει ακριβώς τι χρειαζόμαστε, αλλά και πώς το χρειαζόμαστε, με ποιο τρόπο. Πότε λοιπόν η λογική μας, μας προδίδει; Όταν δεν ξέρουμε τι έχουμε μέσα στην καρδιά μας και αντί να μάθουμε, την φορτώνουμε με ξένα προς εκείνη πράγματα. Πράγματα που δεν είναι δικά μας. Οπότε, οι υπολογισμοί της λογικής μας αν γίνονται με γνώμονα μια άλλη προσωπικότητα, θα είναι λάθος. Θα είναι για έναν άλλον άνθρωπο, όχι για εμάς.
Αν όμως κάποιος γνωρίζει τι κουβαλάει μέσα στην καρδιά του και εμπνευστεί από έναν άλλον άνθρωπο, τότε θα φιλτράρει τα όσα είδε και άκουσε και θα τα προσαρμόσει στον εαυτό του για να του ταιριάζουν απόλυτα. Αν δεν είναι απόλυτα ταιριαστά και είναι κατά προσέγγιση, τότε θα υπάρξουν και πάλι παραφωνίες στα αποτελέσματα. Με λίγα λόγια, δεν έχουμε έλλειψη μυαλού, έλλειψη καρδιάς έχουμε. Κι από εκεί ξεκινάει το λάθος.
Η τοξικότητα του μάρκετινγκ στο πλασάρισμα λύσεων
Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να αναφερθώ στην τοξικότητα της πληροφόρησης, αλλά και του τρόπου που πλασσάρεται η κάθε πληροφορία. Όχι ότι όλοι είναι ίδιοι, αλλά υπάρχουν ένα σωρό YouTubers, TikTokers και γενικά influencers σε διάφορες πλατφόρμες, οι οποίοι παρουσιάζουν τρόπους για το οτιδήποτε, ως κάτι ιδανικό, με την υπόσχεση της επιτυχίας 100%. Και ίσως αναρωτηθεί κάποιος ''πού είναι το κακό σε αυτό;''. Το κακό ή το λάθος αν θέλετε, είναι στο μάρκετινγκ του τύπου ''κάνε ό,τι σου λέω και θα γίνεις αυτό που θες''. Και ναι, υπάρχει τοξικότητα σε αυτό. Γιατί υπονομεύει την υποκειμενικότητα και την προσαρμοστικότητα των διαφόρων τρόπων στο δικό μας καλούπι.
Για παράδειγμα:
- Η πρωινή μου ρουτίνα για σούπερ υγεία και καλή ψυχολογική διάθεση, είναι να σηκώνομαι στις 5:00 το πρωί, να πίνω τον πράσινο χυμό μου για αποτοξίνωση, να μην τρώω τίποτα πριν τις 10:00, να πίνω ένα λίτρο νερό, να διαλογίζομαι, να κάνω γυμναστική κλπ. κλπ.
- Ο τρόπος για να είσαι πιο παραγωγικός, είναι να κάνεις κάθε ημέρα τον τάδε δαχειρισμό του χρόνου και των ενεργειών σου κλπ. κλπ.
- Για να χάσεις βάρος, κάνε τις τάδε ασκήσεις, φάε αυτό το συγκεκριμένο πλάνο γευμάτων, την τάδε ώρα, μην φας κάποια άλλη ώρα, φάε πρώτα αυτό και μετά εκείνο, τα φρούτα έχουν ζάχαρη, πρόσεξε πώς θα τα φας κλπ. κλπ.
Η τοξικότητα τού ''πρέπει να κάνω αυτό, για να έχω...'' ή της τέλειας ρουτίνας ή του τάδε τρόπου για τέλεια αποτελέσματα -γιατί όλοι πουλάνε τέλεια αποτελέσματα, δεν είπε κάποιος από αυτούς, κάνε τον τρόπο που σου προτείνω και δες που θα σε πάει- είναι μεγάλη παγίδα. Το πρώτο καμπανάκι που θα χτυπήσει μέσα μας, ότι κάτι από αυτά που ακούμε ή διαβάζουμε δεν μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα, αλλά περισσότερο π.χ. άγχος, καλό είναι να μην το προσπερνάμε. Αν το αγνοήσουμε, θα μπούμε σε μια διαδικασία αλλαγής και πριν φτάσουμε στο ποθούμενο αποτέλεσμα, θα επανεμφανιστεί και πιθανότατα να σταματήσουμε ό,τι ξεκινήσαμε. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι όποιος έχει πειστεί να προσεγγίσει έναν στόχο μόνο με την λογική του ''τα κάνω όλα τέλεια για να έχω σίγουρα επιτυχία'', τότε έχει παραμελήσει τις πραγματικές του ανάγκες. Αυτές οι ανάγκες θα βγουν κάποια στιγμή μπροστά του, ατάιστες και θα νιώσει άδειος, κενός (ενώ προσπαθεί τόσο!).
Καλό λοιπόν είναι να θυμόμαστε, ότι σε κάτι που μου προτείνεται, μπορεί να με καλύπτει απόλυτα ή καθόλου ή εν μέρει και να χρειαστεί να προσαρμόσω κάποια από αυτά στους δικούς μου τρόπους. Δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος για επιτυχία, υπάρχουν αμέτρητοι. Σημασία έχει, να βρει ο καθένας τον δικό του, ο οποίος μπορεί να είναι η χιλιοστή παραλλαγή ενός τρόπου που κάποτε γνωρίσαμε. Όλα είναι πιθανά. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος για έναν συγκεκριμένο στόχο την φορά.
Όσον αφορά δε τον στόχο, είναι εξίσου σημαντικό να προσαρμόζουμε αυτά που μας προτείνονται και στους δικούς μας στόχους (εκτός από τρόπους). Πάλι θα αναφερθώ στο μάρκετινγκ, αλλά και στις κοινωνικές πεποιθήσεις, γιατί είναι δύο στοιχεία που κατευθύνουν αποφάσεις. Είναι διαφορετικό να θες να αλλάξεις τον σωματότυπό σου για να αρέσεις σε εσένα και διαφορετικό για να σε αποδέχονται οι άλλοι. Είναι διαφορετικό να ξεκινάς αλλαγές για να είσαι πιο παραγωγικός για να κατακτήσεις ένα όνειρό σου και διαφορετικό για να νιώσεις επιτυχημένος με βάση τα κοινωνικά πρότυπα. Εξαρτάται λοιπόν το αν θα νιώσουμε τελικά γεμάτοι, αναλόγως και με την τοποθέτηση του κάθε στόχου μας.
Η τοξικότητα της κοινωνικής νόρμας
Ακόμα κι αν βρούμε τους δικούς μας τρόπους όμως, κάποιοι από εμάς θα χρειαστεί να δώσουν μία ακόμα μάχη για να εξασφαλίσουν το δικαίωμά τους να κάνουν αυτό που θέλουν, όπως το θέλουν. Την μάχη με τα κοινωνικά πρότυπα, στα οποία ανήκουν πολλοί. Κι αυτό είναι πρόβλημα. Διότι αν εσύ έχεις επιλέξει τι σου ταιριάζει, αλλά δεν έχεις ξεκαθαρίσει με τον εαυτό σου μέχρι που προτίθεσαι να φτάσεις με τους δικούς σου τρόπους, θα έρθει μια ώρα που θα αναγκαστείς να τους βάλεις στην άκρη. Κι ο λόγος είναι, ότι με τους ανθρώπους που θα σχετίζεσαι θα έρθεις σε σύγκρουση.
Αν οι άνθρωποι που μας ενδιαφέρουν να συσχετιζόμαστε μαζί τους, δεν έχουν λάβει από εμάς την παραμικρή οριοθέτηση μέχρι που τους επιτρέπουμε να επεμβαίνουν στην ζωή μας με την δική τους γνώμη, τότε με κάθε δική μας διαφορετική συμπεριφορά και κάθε διαφορετικό τρόπο που θα επιλέγουμε, θα μας απορρίπτουν. Θλιβερό, αλλά συμβαίνει. Άρα, μετράει πρώτα απ' όλα να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας, να τον αποδεχτούμε και να μην παραβιάζουμε τις ανάγκες του. Τότε κάθε μας σχέση θα έχει τα σωστά όρια και κανένας δεν θα παραβιάζει κανέναν. Επιπλέον, θα μείνουν δίπλα μας οι άνθρωποι που δέχονται να το κάνουν αυτό, ενώ οι υπόλοιποι θα φύγουν.
Αν λοιπόν δεν είμαστε σίγουροι μέχρι που μπορούμε να μας σεβαστούμε, να μας αγαπήσουμε και να μας φροντίσουμε, κάθε σχέση μας και κάθε ενέργειά μας για αλλαγές προς το καλύτερο, θα μας αποστραγγίζει. Διότι τίποτα από αυτά δεν θα υπάρχουν στην ζωή μας για να μας δώσει, αλλά μόνο για να μας πάρει. Άρα, πώς είναι δυνατόν μετά από οποιαδήποτε προσπάθεια, κάποιος να γεμίσει; Πώς είναι δυνατόν να νιώθει γεμάτος και ικανοποιημένος;
(Σημείωση: αποδοχή σημαίνει δέχομαι ότι κάτι μου συμβαίνει, για παράδειγμα να φοβάμαι ή να θυμώνω εύκολα και κάθε φορά που κάνω το ίδιο λάθος, να προσπαθώ να με βοηθήσω να το βελτιώσω, χωρίς κριτική, έτσι ώστε την επόμενη φορά να προσπαθήσω ξανά, χωρίς να απογοητεύομαι ότι είμαι μια περίπτωση ανίατη. Η κατάσταση του ''είμαι π.χ. αγχώδης, τι να κάνουμε, έτσι αντιδρώ'', δεν είναι αποδοχή, είναι συμβιβασμός.)
Πού καταλήγουμε μετά από όλα αυτά;
Για να είσαι γεμάτος και ικανοποιημένος και κατ' επέκταση ήρεμος και ισορροπημένος, χρειάζεται να θυμάσαι πάνω απ' όλα ότι είσαι άνθρωπος. Ότι είσαι μοναδικός, με τους δικούς σου τρόπους και χρόνους. Χρειάζεται επίσης να υπάρχει στην ζωή σου η ανάλογη ελαστικότητα που αναζητάει η ίδια η ανθρώπινη φύση σου, διότι είναι ατελής. Χρειάζεται να δίνεις και χώρο στον εαυτό σου. Πρώτον, γιατί αν δεν υπάρχει χώρος διαθέσιμος, τότε δεν θα υπάρχουν προϋποθέσεις για να γεμίσεις. Δεύτερον, να μην τον καλύπτεις με εαυτούς αλλωνών, αλλά με τον δικό σου, για να μπορέσεις να συνειδητοποιήσεις ότι αξίζεις να γεμίσεις.
Κι αν θες να γεμίζεις μόνο τους άλλους κι όχι εσένα;
Αν επιλέγεις να γεμίζεις πάντα τους άλλους, τότε τι μήνυμα περνάς στον εαυτό σου; Του δίνεις να καταλάβει ότι είναι φυσιολογικό να τον γεμίζεις; Τι μήνυμα περνάς στους άλλους; Μήπως τους πείθεις ότι εκείνοι αξίζουν κι εσύ όχι; Μήπως τους πείθεις ότι εσύ μπορείς να περιμένεις μέχρι να έρθει η σειρά σου, ενώ εκείνοι όχι; Και τελικά η σειρά σου έρχεται ή σου είναι οικείο να είσαι πάντα δεύτερος, τρίτος ή τελευταίος; Τι παράδειγμα δίνεις στα παιδιά σου; Μήπως ότι οι γονείς τους είναι απόντες από την ζωή; Διότι αν δείχνεις ότι δεν έχεις ανάγκες - δηλαδή κάτι αφύσικο - δηλώνεις απουσία από την πραγματικότητα. Αυτά τα παιδιά, ποιον θα καταλήξουν να εμπιστεύονται τελικά;
Να θυμάσαι λοιπόν, ότι το δοχείο σου πρέπει να είναι γεμάτο για να δώσεις. Και μην βιαστείς να σκεφτείς ότι υπάρχουν υποχρεώσεις. Μπορείς να κάνεις χώρο στην ζωή σου για να χωρέσουν κι αυτές κι εσύ. Μην βιαστείς να φοβηθείς ότι δεν θα μπορέσεις να τα καταφέρεις, γιατί έχεις αρκετή δύναμη στα χέρια σου. Λέγεται ''έχω δικαίωμα να παίρνω αποφάσεις για τον εαυτό μου, έτσι ακριβώς όπως μου ταιριάζουν''. Μην βιαστείς να ανησυχήσεις για το τι θα πουν οι άλλοι. Αν ανησυχείς γι αυτό, τότε κακώς τους έχεις στην ζωή σου ή κακώς τους επιτρέπεις να σε ορίζουν.
Αν δεν φτιάξουμε μέσα μας και τριγύρω μας τον δικό μας παράδεισο και ζούμε πάντα σε περιβάλλοντα που διαλέγουν οι άλλοι για εμάς, πώς θα καταφέρουμε να γεμίσουμε; Καμία αλλαγή, ακόμα και εσωτερική, δεν θα καταφέρει να μας γεμίσει, αν πρώτα δεν γνωρίζουμε σε τι βάση πατάμε. Χρειάζεται πρώτα να έχουμε ορίσει εμείς αυτή την βάση, γιατί είναι ολοδικιά μας. Σκέψου μόνο πόσες φορές προσπάθησες για παράδειγμα να μην θυμώνεις και κατέληξες να γυρίσεις πάλι στον προηγούμενο τρόπο σου. Γιατί δεν έπιασε η αλλαγή, αφού είναι τόσο καλή και σωστή; Μα αν προσπαθείς να μην θυμώνεις με τον κόσμο τριγύρω σου, αλλά δεν έχεις καταλάβει πρώτα γιατί θυμώνεις και τι σου φταίει πραγματικά, θα συνεχίσει το υποσυνείδητό σου να σε υποστηρίζει σε αυτή την αλλαγή; Αφού το πιέζεις να αλλάξει, χωρίς πρώτα να το κατανοήσεις και να του δώσεις την λύση που χρειάζεται. Αν είσαι απών από τις πραγματικές σου ανάγκες, τότε όλες σου οι αλλαγές θα είναι σαν κάστρα στην άμμο. Κάποια στιγμή, θα καταρρεύσουν όλα.
Τι μπορώ να έχω στο νου μου, για να μην ξεχνιέμαι και να μην πέφτω σε παγίδες
Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεχνούν συνεχώς πως είναι μοναδικοί. Ή μπορεί και να μην το έχουν μάθει ακόμα πως είναι μοναδικοί. Μοναδικότητα σημαίνει αυτομάτως, υποκειμενικότητα, σημαίνει κάτι ξεχωριστό και συγκεκριμένο για τον καθένα από εμάς. Αν ξεκινήσει κάποιος μια οποιαδήποτε ενέργεια και κατάσταση για την ζωή του σε ψευδή βάση, η αίσθηση του γεμάτου πάει περίπατο. Και η ψευδής βάση, δεν είναι άλλη από την γνωστή κατάσταση ''φόρμας'' που μπαίνουν οι περισσότεροι για να νιώθουν ότι ανήκουν κάπου. ''Πρέπει να είσαι έτσι, να φέρεσαι με αυτόν τον τρόπο, να κάνεις αυτά που κάνουν όλοι, έτσι θα είσαι υπεύθυνος...'' κι όλα αυτά τα θλιβερά.
Εμπιστεύσου την καρδιά σου. Με εκείνη να συνεργάζεσαι, γιατί εκείνη ξέρει τι χρειάζεσαι. Εκείνη ξέρει να ξεχωρίζει τι σου ταιριάζει, μέσα από τους τόσους τρόπους που σε καταιγίζουν καθημερινά από το διαδίκτυο, τις γνώμες του κύκλου σου, αλλά και την κοινή γνώμη. Αν δεν έχεις μάθει να την ακούς, σημαίνει ότι κάποιος, κάποτε, σε έπεισε να μην την εμπιστεύεσαι. Αυτός ο κάποιος ή οι κάποιοι, είναι άνθρωποι που σε κατανοούν πραγματικά; Σου συμπαραστέκονται πραγματικά; Βλέπουν ποιος είσαι πραγματικά; Σε αποδέχονται; Αν όχι, παραμέρισε τις φωνές των άλλων και άκου την δική σου. Ποιο κομμάτι της καρδιάς σου δεν έχεις μάθει να εμπιστεύεσαι; Ξεκίνα από αυτό το κομμάτι πρώτα και βάλε στοπ σε όλα αυτά που σε πνίγουν.
Αν θες πραγματικά να γεμίσεις, φτιάξε έναν εαυτό και χτίσε μια ζωή που να καθρεφτίζει αγάπη προς εσένα, προς όλα αυτά που σε εκφράζουν και σου δίνουν χαρά. Εσένα, όχι κάποιου άλλου. Η έλλειψη αγάπης και αποδοχής προς τον εαυτό μας, δεν θα μας δώσει ποτέ την ευκαιρία να νιώσουμε γεμάτοι και ικανοποιημένοι. Η έλλειψη αυτών, καθρεφτίζεται σε μια ζωή γεμάτη αγωνία και ανησυχία. Διότι σε αυτού του είδους την ζωή, απουσιάζεις. Απουσιάζεις, γιατί πείστηκες να μισείς τον εαυτό σου και να θες με μανία να τον αντικαταστήσεις με κάποιον άλλον.
Γεμίζω, σημαίνει είμαι καλυμμένος από όλα όσα με εκφράζουν πραγματικά. Τοποθετώ, σημαίνει καταλαμβάνω τον χώρο με πολλά και διάφορα, τα οποία όμως μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με εμένα. Αν θες πραγματικά να γεμίσεις, να θυμάσαι ότι μόνοι μας γεμίζουμε τον εαυτό μας. Οι άλλοι είναι απλώς έμπνευση, δεν είναι σκοπός να τους αντιγράψουμε. Αν απουσιάζεις από τον ίδιο σου τον εαυτό, αν μισείς τον εαυτό σου, τότε αναλογίσου: με τι πραγματικά γεμίζεις τον χώρο μέσα σου;
Ε.Μ.
Γράψε μου στα σχόλια, ποιο άλλο θέμα θα ήθελες να διαβάσεις σε επόμενο άρθρο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου