Η ''ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ''

ΖΗΛΕΙΑ: 

ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΤΕΡΑΣ ΣΕ ΜΟΡΦΗ ΤΥΡΑΝΝΟΥ

ΜΕΡΟΣ Β'

Στο προηγούμενο άρθρο, αναφέρθηκα πιο σφαιρικά για την κατάσταση της ζήλειας. Για το τι συμπτώματα έχει, τι προκαλεί σε αυτόν που ζηλεύει και σε αυτόν που έχει στοχεύσει με αυτή του την ζήλεια (διάβασε το Α' μέρος εδώ). Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθώ σε μια λεπτομέρεια συγκεριμένα. Στην λεπτομέρεια της ύψιστης ενέργειας της ζήλειας, η οποία την θωρακίζει. Ποια είναι αυτή η ενέργεια; Προϋπάρχει ή την δημιουργούμε εμείς και ποιες είναι οι επιπτώσεις της; Αυτά, είναι τα ερωτήματα που θα απαντηθούν παρακάτω.

Η ενέργεια της ζήλειας

Η ζήλεια, όπως και κάθε άλλη συναισθηματική κατάσταση, θετική ή αρνητική, διέπεται από ενέργεια. Και λέω διέπεται και όχι απλώς έχει, διότι η κατάσταση της ζήλειας και ρυθμίζεται και καθορίζεται από αυτή την ενέργεια (όπως υποδηλώνει και η λέξη). Επιπλέον, όπου υπάρχει ενέργεια, υπάρχει και μια κλίμακα, βάση της οποίας την μετράμε. Αν θέσουμε μια κλίμακα μέτρησης από το 1-100, τότε η ένταση της ζήλειας όσο θα αλλάζει από νούμερο σε νούμερο, τόσο θα αλλάζουν και τα αποτελέσματά της (όλοι έχουμε μια κάποια εμπειρία με έναν πολύ ζηλιάρη άνθρωπο και με έναν λιγότερο).

Ας χρησιμοποιήσουμε τον παραγωγικό συλλογισμό, δηλαδή από το γενικό στο ειδικό, για να γίνουν όλα πιο κατατανοητά. Τα συναισθήματά μας είναι άυλα, επομένως η ύπαρξή τους είναι μόνο ενεργειακή. Δεν τα βλέπουμε, όμως τα αισθανόμαστε κι έτσι καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν. Μια οποιαδήποτε συναισθηματική κατάσταση, αναλόγως με την ένταση που την βιώνουμε, μας δίνει την ευκαιρία να γευτούμε κάθε συγκίνηση σε διαφορετική χροιά. Φέρτε στην θύμησή σας τι αίσθηση έχει η χαρά και η υπέρμετρη χαρά ή η λύπη και η οδύνη. Και στα δύο παραδείγματα, ενώ το συναίσθημα είναι της ίδιας κατηγορίας, η ένταση τού διαφοροποιεί το αποτέλεσμα. Πιο πολύ πονάς όταν λυπάσαι ή όταν πονάει η ψυχή σου για κάτι πιο σοβαρό;

Κάπως έτσι και το συναίσθημα της ζήλειας, έχει τις δικές του διακυμάνσεις και ανάλογα με την ένταση που την βιώνουμε, έχει και την ανάλογη αίσθηση. Αν ζηλέψω ένα υλικό αγαθό που το έχει κάποιος κι όχι εγώ, ανάλογα με την αξία που έχω βάλει σε όλα τα υλικά αγαθά, θα ζηλέψω λιγότερο ή περισσότερο. Για παράδειγμα, δεν θα ζηλέψω το ίδιο ένα ρούχο, σε αντίθεση με ένα σπίτι.

Υπάρχουν όμως διάφορα κριτήρια που παίζουν ρόλο για το πόσο μεγάλη ή μικρή θα είναι η ένταση της ζήλειας μέσα μας. Ένα παιδί, μπορεί να ζηλέψει έντονα ένα απλό υλικό αγαθό, όπως ένα παιχνίδι. Λόγω ηλικίας, ένα παιδί δεν μπορεί να ζηλέψει κάτι που δεν το έχει γνωρίσει ακόμα, όπως την αξία του να έχεις ένα δικό σου σπίτι. Ένας ενήλικας επίσης, μπορεί επίσης να ζηλέψει έντονα ένα επίσης απλό αγαθό, όπως ένα ρούχο κι όχι ένα σπίτι. Γιατί; Διότι μπορεί να έχει ακυρώσει την περίπτωση ότι θα το αποκτήσει (π.χ. το σπίτι), οπότε ζηλεύει αυτά που πιστεύει ότι μπορεί να αποκτήσει (π.χ. το ρούχο). Ένας άλλος ενήλικας, μπορεί να πιστεύει ότι είναι πιθανό να αποκτήσει οτιδήποτε και με οποιοδήποτε τρόπο και να φτάσει να ζηλέψει μέχρι και το αεροπλάνο που έχει ο τάδε πλούσιος. Άρα και η ηλικία και οι πεποιθήσεις, παίζουν ρόλο στον καθορισμό της έντασης της ζήλειας. Γενικά, ας δεχτούμε ότι η κάθε προσωπικότητα διαφοροποιεί την ένταση της ζήλειας και λόγω διαφορετικών κριτηρίων, αλλά και λόγω διαφορετικής αντίληψης των συναισθημάτων.

Η ζήλεια από την άλλη, αυτούσια σαν κατάσταση ενεργειακή, είναι συγκεκριμένη και διαφορετική από όλες τις άλλες. Αν επιλέγαμε να την ξεχωρίσουμε με κριτήριο το χρώμα, θα ήταν διαφορετικό το δικό της, από το χρώμα της κακίας, της αγνωμοσύνης, της αγένειας, του εγωισμού κ.λ.π. Ας πούμε λοιπόν, ότι της ζήλειας είναι το πράσινο. Επιπλέον, αυτή η ενέργεια που έχει, η ποιότητά της, είναι χαμηλής συχνότητας. Μήπως και η κακία δεν έχει χαμηλή συχνότητα; Φυσικά και έχει. Αυτή όμως η συγκεκριμένη συχνότητα της ζήλειας, έχει και συγκεκριμένη συναισθηματική δομή, άρα εκφράζεται διαφορετικά από όλα τα υπόλοιπα χαμηλής συχνότητας συναισθήματα. Τώρα, αν επιλέγαμε την γεύση αντί του χρώματος για να την συγκρίνουμε με τα υπόλοιπα αρνητικά συναισθήματα και αν αποφασίζαμε ότι όλα τα αρνητικά συναισθήματα είναι πικρά, τότε η ζήλεια θα ήταν πικρή, αλλά διαφορετική από την πικρία της κακίας κ.ο.κ.

Συμπερασματικά, βλέπουμε λοιπόν ότι πρώτον, η ενέργεια της ζήλειας είναι ποιοτικά χαμηλότατη και δεύτερον, ενσωματώνεται στην ψυχο-συναισθηματική ενέργεια του κάθε ατόμου και η τελική της μορφή εμφανίζεται με διαφοροποιημένα συναισθήματα. Άρα η ζήλεια εκδηλώνεται με άπειρες μορφές, οι οποίες μπορεί να είναι και άκρως κρυφές. Δεν είναι π.χ. έκδηλο σε όλους τους ανθρώπους ότι ζηλεύουν.

Οι επιπτώσεις αυτής της ενέργειας

Είναι εύκολο να αντιληφθούμε από τα παραπάνω, πως τέτοιου είδους ενέργειες-συναισθήματα, έχουν και τις ανάλογες επιπτώσεις. Θεωρώ, ότι με έναν απλό τρόπο, αυτό της εικονοπλασίας, όλα γίνονται κατανοητά και πιο εύκολα. Σε αυτό το άρθρο θα φτιάξω τις δικές μου εικόνες για να περιγράψω τις επιπτώσεις της ενέργειας της ζήλειας, αλλά όποιος το διαβάσει, μπορεί να φτιάξει τις δικές του, που σίγουρα θα τον βάλουν εξ ολοκλήρου μέσα στο νόημα.

Έχω δώσει μέχρι στιγμής χρώμα και γεύση στην ζήλεια. Είναι πράσινη και πικρή. Μιας που μου αρέσουν λοιπόν οι ιστορίες, θα σας πω μια διαφορετική ιστορία σήμερα. 

Η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι:

''Η Ζήλεια ζούσε μέσα στις υγρές υπόγειες σπηλιές ενός απομακρυσμένου βουνού. Το βουνό αυτό ήταν άγονο, ψηλό κι απότομο. Αν το αντίκριζες θα έβλεπες μόνο πέτρα και ξεραΐλα. Σε τέτοια μέρη, ακόμα κι ο καιρός είναι πάντα ταιριαστός τους. Ένας ατελείωτος αέρας μαστίγωνε το βουνό, βοηθώντας να παραμείνει άγονο και αφιλόξενο. Μόνο όρνια το επισκέπτονταν που και που, μήπως και βρουν κανένα ψόφιο ζώο που από ατυχία παραστράτησε και πήρε λάθος δρόμο: το δρόμο προς εκείνο το βουνό, δηλαδή προς τον σίγουρο αφανισμό του.

Η κατάσταση στο εσωτερικού του βουνού δεν ήταν καλύτερη. Αντιθέτως, ήταν τρεις χειρότερη. Ένα βαρύ, δύσοσμο κλίμα ελάχιστου αέρα απλωνόταν παντού, μέσα σε κάθε τρύπα και κάθε γωνιά του, έχοντας προκαθορίσει το βιοτικό επίπεδο των οργανισμών που θα έμεναν μέσα του. Ήταν ένα πέτρινο, υγρό και σκοτεινό εν δυνάμει κενοτάφιο. Όχι όμως για την Ζήλεια...

Ένας άνθρωπος χρειάζεται καθαρό αέρα, οξυγόνο, για να λειτουργήσει με υγεία. Αλλά

όχι εκεί μέσα. Εκεί, δεν ήταν για ανθρώπους, ήταν για άλλα πλάσματα. Η Ζήλεια ταίριαξε απόλυτα με αυτό το περιβάλλον. Όχι μόνο της πήγαινε, αλλά την συντηρούσε κιόλας. Στο πέρασμά της άφηνε τον γλοιώδη πράσινο ιστό της και η πικρή της γεύση έδενε με το άρρωστο μείγμα της ελάχιστης αέριας μάζας. Μια μάζα που αποτελούνταν από δυσώδη δηλητηριώδη αέρια. Αυτό το περιβάλλον μπορεί ήταν φονικό για τους ανθρώπους, αλλά για την Ζήλεια ήταν περιβάλλον επιβίωσης.

Αφού είχε βρει το κατάλληλο μέρος για να διατηρηθεί, έψαχνε πλέον τρόπους για να γιγαντωθεί. Σπαταλούσε ώρες ατελείωτες να στέλνει την ενέργειά της έξω από την σπηλιά, προς τα μέρη που κατοικούσαν οι άνθρωποι. Μέσα σε ένα βόμβο άπειρων συναισθημάτων που καλύπτει κάθε πόλη, καθε χωριό, κάθε κατοικίσιμο σημείο της γης, η Ζήλεια έστελνε την ενέργειά της προς τα εκεί, περιμένοντας υπομονετικά να γαντζωθεί από κάποιο χαμηλής συχνότητας συναίσθημα. Ήξερε ότι είναι εφικτό να γίνει, διότι όπως και να το κάνεις με ανθρώπους είχε να κάνει. Όλοι ξέρουν ότι οι άνθρωποι νιώθουν, εκτός από τα καλά και άσχημα συναισθήματα.

Σαν το κατάφερνε αυτό, κρατιόταν γερά από το άσχημο συναίσθημα του κάθε ταλαιπωρημένου ανθρώπου. Έμπηγε τους γάντζους της βαθιά μέσα στην καρδιά και στο μυαλό του και λίγο λίγο τον δηλητηρίαζε με την πικρία και την γλοιώδη φύση της. Το θύμα από την πλευρά του, σε αρκετές περιπτώσεις, μη μπορώντας να της αντισταθεί, έχοντας άγνοια τι του συμβαίνει πραγματικά, παραδινόταν στον έλεγχό της. Και τότε ξεκινούσε το πανηγύρι για την Ζήλεια. Αυτή ακριβώς την στιγμή περίμενε: να της παραδοθεί η καρδιά του θύματός της.

Και τότε ξεκινούσε η δική της ώρα. Έπλεκε σενάρια μέσα στο μυαλό του δύστυχου ανθρώπου και του φούντωνε τα δικά της συναισθήματα όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολύ. Και όσο ζήλευε ο άνθρωπος, εκείνη, καταχωνιασμένη μέσα στην αποπνικτική σπηλιά της όλο και γιγαντωνόταν. Στις περιπτώσεις που τα καταφέρνε να δώσει ρεσιτάλ επιτυχίας και να παραλύσει το θύμα της από την υπερβολική ζήλεια, μεταμορφωνόταν από πράσινη σε μαύρη. Άλλαζε η αρχική, ακαθόριστη μορφή της, σε μια μεγάλη, κατάμαυρη ενεργειακή μάζα. Η μορφή της έμοιαζε πλέον σαν ένα κολλώδες και αποκρουστικό στην όψη κουκούλι, να πάλεται με μανία - και ένας Θεός ξέρει τι κρυβόταν εκεί μέσα - έτοιμο να εκραγεί και να σπείρει την ζήλεια σε ολόκληρη την οικουμένη. Αυτή η μορφή, ήταν η ασπίδα της. Την θωράκιζε και την δυνάμωνε. Για καλή μας τύχη όμως, χρειαζόταν πολλά θύματα για να διατηρήσει μια τέτοια φρικαλέα μορφή και υπόσταση.

Φυσικά υπήρχαν και οι περιπτώσεις που το θύμα έπαυε να είναι υποχείριό της και συνερχόταν με την βοήθεια της λογικής και της αγάπης, αφαιρώντας της την έξτρα δύναμη που είχε αφαιμάξει πριν, αφήνοντάς την πάλι στην αρχική της κατάσταση. Εκείνη όμως προσπαθούσε, περισσότερο από πριν, ξανά και ξανά, χωρίς να αποθαρρύνεται ούτε στο ελάχιστο.

Το μυστικό της ήταν ότι για να γίνει το απόλυτο τέρας, χρειαζόταν να δηλητηριάσει όσους περισσότερους ανθρώπους γινόταν. Αυτό το μυστικό το φυλούσε καλά. Είχε επιτύχει με τα χρόνια να εξαπατήσει τους ανθρώπους, να νομίζουν ότι δεν φταίει αυτή, αλλά όλα αυτά που ποθούν εκείνοι και δεν τα έχουν. Γι' αυτό και κάποιος όταν ζηλεύει, η προσοχή του πέφτει σε αυτά και όχι στην αιτία. Αυτά λοιπόν που ποθούν οι άνθρωποι, είναι μόνο η αφορμή. Και δεν θα σταματήσει να εργάζεται πάνω σε αυτό. Να προσπαθεί  δηλαδή να τους παραπλανά, μέχρι να γίνει μια μορφή απόλυτης δύναμης.''

Ο επίλογος της δικής σου ιστορίας

Λένε πως τα παραμύθια είναι μόνο για τα παιδιά. Η ζήλεια θα έλεγε κανείς ότι χρησιμοποιεί αυτό τον ισχυρισμό σαν πλεονέκτημά της, να δημιουργεί δηλαδή σενάρια μέσα στο μυαλό των ανθρώπων και μετά πονηρά πονηρά, να τα μετονομάζει ως ''παραμύθια''. Πόσο κακό μπορεί να κάνει ένα παιδικό παραμύθι; Έ, άλλο τόσο κάνουν κακό και τα σενάρια της ζήλειας. Εξάλλου, θεωρούμε ότι μόνο μέσα στο μυαλό μας θα μείνουν, δεν θα βγει κάτι παρά έξω. Άρα, δεν είναι υποψιασμένος αυτός που ζηλεύει - μιας που έχει χαλαρώσει τις άμυνές του, αφού έχει τον έλεγχο του η ζήλεια - ότι θα βγει κάτι από μέσα του προς τα έξω, με ένα βλέμμα, μια κίνηση, έναν του λόγο. Κοινώς, η συμπεριφορά του κάποια στιγμή θα τον προδώσει, κι ας μην το πιστεύει.

Αυτή είναι μια πεποίθηση, που δεν αφήνει τον άνθρωπο που φέρει μέσα του την ζήλεια, να μπορεί να της αποδώσει την επικινδυνότητα που της αξίζει για να χαρακτηριστεί. Οπότε, γιατί να την απορρίψει από την αρχή; Δεν είναι και τόσο επικίνδυνη, παρά είναι ένα ακόμη ''ανθρώπινο'' συναίσθημα (άρα και αποδεκτό).

Δεν φτιάχνει όμως μόνο η ζήλεια σενάρια. Αν θέλουμε, μπορούμε να φτιάξουμε κι εμείς, με την δική μας αυθεντική προσωπικότητα, χωρίς την συμβολή αρνητικών συναισθημάτων και να δημιουργήσουμε ιστορίες μέσα στο μυαλό μας, με σύντροφο την χαρά, την ελπίδα, την υγιή αυτοπεποίθηση. Η ζήλεια παράγει ιστορίες με κεντρικό θέμα ''γιατί αυτός και όχι εγώ'' και αυτές οι ιστορίες δεν έχουν ποτέ καλό τέλος.

Εσύ; Τι ιστορία θα φτιάξεις μέσα το νου σου; Ποια ιστορία θα αποφασίσεις να λες στον εαυτό σου; Και κυρίως, με τι επίλογο θα την επισφραγίσεις;

Ε.Μ.

Γράψε μου στα σχόλια ποιο άλλο θέμα θα ήθελες να διαβάσεις σε επόμενο άρθρο.